Mówcy
Opis
Wprowadzenie
Używanie alkoholu przez adolescentów należy rozpatrywać w kontekście sięgania po inne substancje psychoaktywne oraz współwystępujących trudności psychicznych. W psychiatrii dzieci i młodzieży alkohol często stanowi element złożonego wzorca zachowań ryzykownych, obejmującego używanie konopi indyjskich, substancji psychostymulujących i innych substancji psychoaktywnych. Obraz kliniczny komplikują zaburzenia psychiczne, zachowania autoagresywne, impulsywność oraz nieprawidłowe strategie regulacji emocji. Ocena używania alkoholu wymaga uwzględnienia nie tylko częstotliwości i ilości spożywanej substancji, ale także jej funkcji.
Cel
Celem wystąpienia jest przedstawienie problematyki używania alkoholu jako elementu politoksykomanii u młodzieży wymagającej hospitalizacji psychiatrycznej oraz omówienie wyzwań diagnostycznych i terapeutycznych z perspektywy psychiatry dzieci i młodzieży, psychologa i psychoterapeuty uzależnień.
Materiał i metoda
Prezentacja ma charakter kliniczno-analityczny i opiera się na doświadczeniach z pracy z młodzieżą hospitalizowaną w całodobowym oddziale psychiatrycznym Wojewódzkiego Szpitala Psychiatrycznego w Gdańsku oraz na przeglądzie aktualnego piśmiennictwa. Analizie poddano wzorce współwystępowania używania substancji, funkcje ich przyjmowania oraz trudności diagnostyczne i terapeutyczne.
Wnioski
Używanie alkoholu przez młodzież hospitalizowaną psychiatrycznie powinno być oceniane w kontekście całego wzorca używania substancji oraz współwystępujących problemów psychicznych i zachowań ryzykownych. Istotne jest rozpoznanie funkcji używania substancji, czynników ryzyka i ochronnych oraz różnicowanie zachowań eksperymentalnych i ryzykownych z rozwijającym się zaburzeniem związanym z używaniem substancji. Interdyscyplinarna diagnoza może umożliwić bardziej adekwatne planowanie interwencji i ograniczać ryzyko utrwalania problemowych wzorców używania substancji w dorosłości.
Źródło finansowania zgłaszanego badania:
Brak zewnętrznego finansowania